Γιατί η ψυχοθεραπεία πονάει

Ο φίλος μας ο Άλεξ, ρωτάει το εξής: «Γιατί νιώθω τόσο βαρύς, τόσο ανήσυχος, ακόμα και πόνο κάποιες φορές, όταν προσπαθώ να κάνω την εσωτερική μου δουλειά με τις θεραπείες κι όλα αυτά; Δεν θα έπρεπε να με κάνει να νιώθω καλύτερα;»

Αν έρχεσαι για πρώτη φορά στο κανάλι, είμαι ο Δημήτρης, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας, έχω σπουδάσει ψυχολογία και εργάζομαι και η προσέγγιση μου λαμβάνει υπόψη το ψυχικό τραύμα, και φίλε μου Άλεξ, αυτή είναι μια από τις πιο ειλικρινείς και σημαντικές ερωτήσεις που ακούω συχνά, οπότε ,θέλω να ξέρεις οτι δεν είσαι μόνος.

Βλέπεις η εσωτερική δουλειά που κάνουμε με τον εαυτό μας, συχνά παρερμηνεύεται. Πολλοί ξεκινούν να την κάνουν περιμένοντας άμεση ανακούφιση. Και ναι, με τον καιρό, θα νιώσεις διαύγεια, προσωπική ανάπτυξη και μια πιο σταθερή αίσθηση του εαυτού. Όμως αυτό που συχνά μένει εκτός συζήτησης είναι το εξής: οτι η πραγματική εξέλιξη συχνά ξεκινά με μια απώλεια. Όχι απώλεια κάποιου εξωτερικού πράγματος, αλλά αυτό το σταδιακό άφημα των εσωτερικών δομών που σε στήριζαν, ακόμη κι αν παράλληλα σε κρατούσαν πίσω. Τι εννοώ με αυτό.

Στις συνεδρίες, συζητάμε πολλές φορές πως η αλλαγή δεν έρχεται μόνο με τη συνειδητοποίηση. Χρειάζεται επίσης να απομακρύνεις μοτίβα που πλέον δεν σε εξυπηρετούν. Ίσως είναι μια παλιά πεποίθηση, μια συνήθεια, ένας ρόλος που κρατάς εδώ και χρόνια, ή ένας τρόπος άμυνας που κάποτε είχε νόημα και σε βοηθούσε, αλλά τώρα σε απομονώνει. Το να αφήσεις αυτό το κομμάτι, ακόμα κι αν είναι παρωχημένο, μπορεί να μοιάζει με πένθος. Είναι άβολο. Μερικές φορές μοιάζει σαν κάτι μέσα σου να αποδομείται.

Αλλά αυτή η δυσφορία που νιώθεις, δεν είναι σημάδι ότι κάνεις κάτι λάθος. Είναι σημάδι πως βρίσκεσαι σε μια μετάβαση. Πως η παλιά σου εκδοχή, αυτή που κουβαλούσε συγκεκριμένες συνήθειες και πεποιθήσεις, δεν είναι πλέον απαραίτητη, οπότε τώρα απλά αποσυντίθεται. Ναι, το ξέρω, πονάει. Το έχω περάσει και το περνάω κι εγώ σε φάσεις της ζωής μου. Αλλά είναι απαραίτητο. Γιατί δημιουργεί χώρο ώστε κάτι νέο να ριζώσει.

Ίσως θυμάσαι την ιστορία του Φοίνικα, αυτού του μυθικού πτηνού που καίγεται πριν ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του. Αυτή η εικόνα υπάρχει σχεδόν σε κάθε αρχαία παράδοση για κάποιο λόγο. Δεν είναι απλώς ποιητική· είναι βαθιά ψυχολογική. Μιλά για τη βαθιά συναισθηματική διαδικασία της εσωτερικής μεταμόρφωσης, μιας εσωτερικής «θυσίας» και αναγέννησης.

Γι’ αυτό, αν νιώθεις χαμένος, ευάλωτος ή αποσυντονισμένος κατά τη διάρκεια της εσωτερικής δουλειάς σου, δεν είσαι διαλυμένος. Είσαι σε διαδικασία αλλαγής. Ο πόνος που νιώθεις δεν είναι αποτυχία, είναι το ξεφλούδισμα ενός παλιού τρόπου ύπαρξης. Και αυτό που αναδύεται μετά, δεν είναι μια τέλεια εκδοχή του εαυτού σου, αλλά μια πιο αληθινή. Μια πιο ολοκληρωμένη εκδοχή. Ένας εαυτός που μπορεί να σταθεί απέναντι στη ζωή με ανθεκτικότητα και όχι με αποφυγή.

Να είσαι ευγενικός με τον εαυτό σου σε αυτή τη διαδικασία. Δεν διαλύεσαι, ανασυντίθεσαι με τρόπο πιο αυθεντικό προς αυτό που είσαι και γίνεσαι.

Στείλτε μου τις ερωτήσεις κάτω απο αυτό το βίντεο κι ίσως να τη δεις σε ένα απο τα επόμενα βίντεο αυτής της σειράς.

Αν σου άρεσε αυτό το βίντεο πάτα το like και κάνε εγγραφή στο κανάλι μου. Κι αν θες να μιλήσουμε, θα αφήσω στα σχόλια το λινκ που μπορείς να με βρεις.

Είμαι ο Δημήτρης και μοιράζομαι μαζί σου εργαλεία και ιδέες, για να σχεδιάσεις μια καλύτερη ζωή. Αν θες να μιλήσουμε, πάτα το κουμπί απο κάτω.